dziennik z Islandii – dzień 14 – 22 – wolontariat u wikingów

DSC_9238

Myślę, że to może być jeden z ciekawszych wpisów o Islandii. W końcu nie każdy ma możliwość mieszkania z wikingami, jadania ich przysmaków, a także pływania knarem (autentyczną repliką przybrzeżnej łodzi wikingów). Tak więc wszystkich zainteresowanych zapraszam do tego wpisu. I od razu mogę zapowiedzieć, że w następnym poście jaki się pojawi na blogu, będzie dokładnie opisane, jak znaleźć wolontariat w trakcie podróżowania.

A jeżeli ominęły Cię jakieś islandzkie wpisy, to nie musisz szukać daleko, wszystko podaję na tacy:

Zanim jednak przejdę do opowieści o wikingach, chciałabym powrócić pamięcią do tej okropnej nocy z dnia 4 na 5 lipca, na nieszczęście spędzonej w namiocie. A na szczęście w towarzystwie Kanadyjczyków. Jak już dojechaliśmy późnym wieczorem do Ísafjörður, nie pozostało nam nic innego, tylko poszukać dogodnego miejsca na rozbicie się (czyt. takiego w którym nie wywiało by nas w kosmos). Po nieudanych poszukiwaniach darmowego kawałka ziemi, zrezygnowani udaliśmy się na camping, gdzie nasze namioty zostały osłonięte drzewami. Myślę, że jakoś udałoby mi się zasnąć, gdyby nie to, że Kanadyjczyk powiedział: „mam nadzieję, że te drzewa wytrzymają tak silny wiatr i nie spadną nam w nocy na głowy”. To przesądziło o mojej nieprzespanej nocy, jak również fakt, że na dworze były tylko 2 stopnie Celsjusza, mój namiot wyrywał się do odlotu, a drzewa wyły niemiłosiernie. Noc była okropna. Pierwsza z takich dwóch na Islandii.

Za to po każdej burzy świat staje się piękniejszy…

DSC_9093

Następnego dnia rano w średnim humorze, lecz jednak śpiewając, ruszyłam w kierunku drogi do Þingeyri – mieściny, która miała zostać moim domem na najbliższych kilka dni. Trochę padało, przeszłam parę kilometrów, znalazłam polski sklep, stanęłam na drodze i zaczęłam machać. Zatrzymały mi się trzy samochody, które jechały w trochę innym kierunku (po drodze znajdował się kilkukilometrowy tunel, który rozdzielał się na dwie drogi w środku), więc nijak mogłam z nimi jechać. Kolejnym samochodem jechało starsze małżeństwo zmierzające właśnie do mojego miejsca docelowego. Niestety nie mówili zbyt dobrze po angielsku, ale byli przesympatyczni i w połowie drogi zatrzymali się na lunch i podzielili się ze mną bagietką i bezalkoholowym piwem. Jak później się okazało, znali oni Jóna, czyli mojego guru wikingowego, który zgodził się przyjąć mnie do ekipy. W sumie nic dziwnego, że go znali, jak ichniejsza wioska liczy jedynie 260 osób… (to tak jakby 1/4 moich facebookowych znajomych).

Bardzo fajnie się złożyło, że akurat w ten weekend, w który przyjechałam, w miasteczku odbywał się festiwal wikingów. Dostałam stój i razem z Jónem chodziliśmy po mieście. Byliśmy w szkole, gdzie zorganizowano bazar, a także w czterech domach gdzie serwowano cztery różne zupy – taka tradycja, a wieczorem mieliśmy się zająć organizacją grilla na kilkaset osób. Całość przypominała takie wiejskie (tyle że islandzkie) dożynki…

DSC_9071

DSC_9076

DSC_9127

Gdy wróciliśmy z imprezy, zapoznałam się z wikingami, którzy przez weekend zamieszkiwali dom Jóna (czyli ten sam, w którym ja też pomieszkiwałam). Byli oni członkami grupy rekonstrukcyjnej z Reykjaviku i postanowili się ze mną zaznajomić przy piwie, przekąskach i grze Cards Against Humanity – świetnej karciance, której zasad nigdy nie umiem wytłumaczyć…

Następnego dnia całą ekipą wybraliśmy się na mój pierwszy rejs statkiem. A później stało się to codziennością. Jednak ten pierwszy raz pamiętam najlepiej, a to ze względu na mały napad choroby morskiej.

DSC_9151

DSC_9152

DSC_9154

DSC_9164-horz

Moje dni w Þingeyri bardzo spokojnie mijały. Czasami pomagałam w pobliskiej restauracji, czasami przygotowywaliśmy kolacje z pięknym widokiem, codziennie pływaliśmy łodzią z turystami i albo łowiliśmy ryby, albo po prostu pokazywaliśmy uroki wikingowego życia.

DSC_9241

DSC_9177-horz

DSC_9175

Þingeyri znajduje się w niesamowitym miejscu, na wybrzeżu Dýrafjörður – jednego z bardziej malowniczych fiordów Islandii. Centrum wioski wygląda mniej więcej tak jak na zdjęciu poniżej. Nie ma tam żadnego sklepu, a w zimie ciężko o dojazd do innych miejscowości. Znajduje się natomiast hotel, restauracja, kawiarnia i wikingowie, którzy oferują przeróżne atrakcje. Miasteczko jak widać spokojne, każdy każdego zna, a turyści są raczej rzadkością.

DSC_9170

Aby umilić mi czas, Jón zabrał mnie na przejażdżkę do pobliskiego ogrodu botanicznego – Skrúður, jednego z najstarszych na wyspie. Przez długie lata ogród niszczał, jednak ogrodnicy wolontariusze postanowili się nim zająć i ponownie go otworzyć dla zwiedzających. Teraz prezentuje się mniej więcej tak.

DSC_9196

DSC_9220

DSC_9221

A kto zgadnie z jakiej części wieloryba pochodzą te kości?

DSC_9232

Na koniec pokażę Wam jeszcze parę widoków z Westfjordów i jak kiedyś się zdarzy, że będziecie na Islandii, to radzę nie omijać tej najpiękniejszej części wyspy!

DSC_9235

DSC_9230

DSC_9227

I to chyba na tyle z mojej wikingowej przygody. Macie jakieś pytania? Piszcie w komentarzach a ja na pewno odpowiem. Mam nadzieję że się podobało. Do przeczytania!

podpis

  • http://www.thefleetingday.com/ Malgosia Frej

    wow jakie zdjecia! niesamowite. a te kosci wieloryba to szczeka, prawda? Jaw bone w sensie? W Edynburgu kiedys byly takie targi (gdzies w 19stym wieku chyba), gdzie przedstawialy sie rozne czesci Szkocji na stoiskach. I stoisko z Shetlandow mialo wlasnie jaw bones, ktore zostaly do tej pory w jednym z parkow.

    • http://www.evemarie.li/ eva maria

      Tak, to prawda. Te kości to ze szczęki wieloryba. ogroooomne.

  • http://www.prunonamission.blogspot.com/ Prun

    i w głowie mam sountrack z Vikingów „gimmie more gimmie more gimmie more”
    czad!

    • http://www.evemarie.li/ eva maria

      Vikingowie! Mój najukochańszy serial i najukochańsza kultura (Ewa tak bardzo brutalna w duszy..)

      • http://www.prunonamission.blogspot.com/ Prun

        myślałam, że moje uzależnienie do seriali już się skończyło – Vikingów połknęłam w całości, a potem tygodniowa depresja, że więcej już nie ma
        kultura pogan, mrr :D

  • http://www.rykoszetka.com/ Rykoszetka

    Ja nie mam pytań, bo się zachwycam widokami!

    • http://www.evemarie.li/ eva maria

      to prawda, widoki wielokrotnie zapierały dech w piersi!

  • http://niesmigielska.com/ nieśmigielska.com

    ha, ale ile drzew w tym ogrodzie! pewnie najwieksze skupisko na wyspie. kiedyś, co prawda jako żart (ale kto wie) rozważalam organizację takich wycieczek islandczykow do polskich lasow i puszczy, powinni byc zachwyceni.

    • http://www.evemarie.li/ eva maria

      Koło tego ogrodu znajdował się lasek, który został wielokrotnie zniszczony przez lawiny, które spadały z pobliskich fiordów. Wiele drzew było połamanych, więc w sumie trudno się dziwić tak małemu zalesieniu przy takich warunkach pogodowych.
      Kiedyś rozmawiałam z Islandczykiem i po tym jak mu powiedziałam, że jestem z Polski, to zapytał się „czy to prawda, że w Polsce macie tak dużo lasów?”. Więc myślę, że takie wycieczki cieszyłyby się niemałym powodzeniem :D

  • Angela

    Świetna sprawa z tymi Vikingami! Załatwiałaś to przez workawaya czy jak? Szukam ciekawych wolontariatów, chętnie bym się tam w przyszłości wybrała:) Zapraszam również na http://www.inspiration.info.pl jeśli szukasz pomysłów i inspiracji.